zondag 29 mei 2016

Newsdesk De Werkplaats - week 21 doorgenomen: Grote veranderingen op komst - VERS VAN DE PERS - BEDRIJFSARTS toch nog OP DE SCHOP ?

Bericht van de Newsdesk De Werkplaats

Berichten uit de samenleving, kolom sociale zekerheid, sectie bedrijfsgezondheidszorg - week 21 - 2016

Over op handen zijnde veranderingen , zelfs mogelijke game changers.
Wat zit er in het vat, en wat in de pijplijn.
 
Wat viel op deze week en hoe dat te duiden ?
 
1. Brief van Autoriteit Persoonsgegevens van 24 mei 2016 aan Oval - te lezen als vooraankondiging naar een komend onderzoek naar arbo sector.

Wordt de hele arbo branche binnenkort onderzoeksobject van Autoriteit Persoonsgegevens ? De kans erop lijkt vrij groot. Een nadere toelichting en overdenking

Opnieuw is er een sterk verhoogde 'belangstelling' waarneembaar bij Autoriteit Persoonsgegevens in de arbosector.

Recent heeft de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) haar oude beleidsregels uit 2008 geactualiseerd en verwerkt tot de nieuwe publicatie De Zieke Werknemer. Deze beleidsregels zijn met ingang van 29 april 2016 - 0900 uur in werking getreden (middels publicatie in de Staatscourant).

Al eerder deed de zogenaamde Abrona zaak veel stof opwaaien en was aanleiding tot een uitgebreide (interpretaties) debatten in allerlei gremia. Kern: hoe moeten 'het werkveld ' dit rapport lezen ?

Ook deze nieuwe beleidsregels geven aanleiding tot veel vragen én debat. Zoals mooi terug te lezen valt op de Oval site.

Bericht 26 mei 2016:  Reactie AP op brief OVAL inzake verwerking persoonsgegevens en verzoek uitstel handhaving

Het AP reageert middels brief dd 24 mei 2016 op brief van Oval van 12 mei met verzoek van Oval tot opschorting voor periode van zes maand van eventuele handhaving.

Deze brief van de AP is meer dan close reading waard.
Let op de (*)
In deze brief valt het volgende te lezen:


  • Oval zal uiterlijk op 1 juli 2016 (*) namens branche (*) een inhoudelijke reactie (*) aan het AP sturen. Binnen zes week vanaf nu dus.
 
  • Naast de voorbereiding van een inhoudelijke reactie zal tevens een analyse (*) bij leden met oog op mogelijke impact op dienstverlening, systemen en gegevensstromen tussen arbodienstverleners en hun opdrachtgevers (*) plaats vinden.

  • De AP lijkt Oval enige lucht te geven, maar schaakt vooruit. Dat valt te detecteren uit de volgende zinnen:

  • AP vindt het 'niet opportuun om vlak na uitleg van norm haar handhavende bevoegdheden in te zetten'. Dat is het positieve signaal. Dat is de lucht. Maar noemt nergens een termijn. Van de gevraagde zes maand is niets terug te lezen. Maar 1 juli staat wel genoteerd.

  • De AP stelt harde clausules als zij stelt dat de AP 'er aanhecht dat betrokken partijen de komende tijd  starten met analyse (*) en indien nodig (*) voorbereidingen (*) treffen om implementatie van aanpassing in systemen mogelijk te maken.

  • Aan het werk - lijkt het AP te zeggen. Kort door de bocht samen te vatten als: niet lullen, maar poetsen. Geen woord over een 'inhoudelijke reactie'. AP lijkt met meer dan gewone belangstelling  naar de analyse uit te kijken, maar gaat stap verder als Oval wellicht van te voren bedacht, want wil tevens implementatieplan zien ( indien nodig). Analyse kan als breekijzer worden geinterpreteerd

  • AP gaat ervan dat  'de norm- lees de beleidsregels- zo helder zijn dat betrokken partijen meteen de nodige voorbereidingen kunnen treffen om implementatie van aanpassing in systemen mogelijk te maken.

  • De klapper zit in de laatste alinea: Mocht het AP signalen ontvangen dat betrokken partijen geen begin hebben gemaakt met analyse (*) dan wel implementatie(*) van de norm (*) dan kan voor AP alsnog aanleiding zijn om onderzoek te starten met mogelijke bestuurlijke sanctie tot gevolg.
 
Tip: lees de brief nog eens zorgvuldig na en overdenk de implicaties
 

 


 
links:

Autoriteit Persoonsgegevens - algemeen


Beleidsregels De Zieke werknemer - in werking miv 29 april 2016 0900 uur


 
 
 
Vers van de pers !
 
Bericht 2: Gaat bedrijfsarts toch nog op de schop ?
KNMG- NVAB doen voorzet
 
Vorig najaar lekte vergaderstukken van de KNMG werkgroep Toekomst Arbeidsgerelateerde Zorg uit. Dat deed in inner circles nogal wat stof opwaaien.
 
Oval nodigde daarop NVAB bestuur uit voor nadere toelichting. NVAB bestuur ontkende in grote lijnen.
 
Daarna bleef het lang stil.
 
Op de BG dagen van afgelopen week lichtte de voorzitter  van de werkgroep Gerrit van der Wal een tip van de sluier op.
 
KNMG blijkt (toch) voor grote stelselwijziging te zijn. Naast bedrijfsarts en verzekeringsarts blijkt er derde uitstroom profiel te komen: de arbeidsarts, gefinancierd uit basispakket Zvw. Tenminste: dat zijn de voorstellen.
 
 
 
Eerste reactie van de Newsdesk: dit komt niet uit de lucht vallen. Lees eerdere blog daarover.
 
 
 
 
Tweede reactie van de Newsdesk: NVAB bestuur lijkt wat uit te leggen te hebben aan Oval.
 
 
 
Lees en beoordeel zelf: Bekijk de presentatie van prof dr Gerrit van der Wal. Vers van de pers ! Net op het net.
 
 
 
Nadere berichten en duidingen, commentaar volgen binnenkort
 

vrijdag 27 mei 2016

De NVAB papers - gaat de bedrijfsarts dan toch nog op de schop ?

Vrijdag 27 mei 2016
 
Gisteren een nieuwe blog aangeleverd bij Medisch Contact - dé website voor artsen en het weekblad voor alle KNMG-ers.
 
 
Maar deze was/bleek toch ietsiepietsie te spicy.   De redactie vond hem in ieder geval niet geschikt voor publicatie.  Maar even zo goed dus nu wel te lezen op De Nieuwe Bedrijfsarts. Oordeel zelf. U kunt zelf het aantal pepertjes scoren. 
 
 
 
 
De NVAB papers: gaat de bedrijfsarts - toch nog - op de schop ?
Wordt de bedrijfsarts dan toch nog opgesplitst in een werknemers én werkgevers arts ? En dat allemaal met medeweten, mogelijk zelfs op initiatief van de NVAB ?
Gaat het oude plannetje van de FNV uiteindelijk - via een achterdeurtje én na 6 jaar gesjor, lobbywerk én stemmingmakerij rond positie van bedrijfsarts - dan toch nog stiekum door ?
En zet de KNMG werkgroep Toekomst Arbeidsgerelateerde Zorg (TAZ) in op een grote stelselwijziging- met arbeidsparticipatie als behandeldoel en (dus ?) financiering vanuit het  basispakket Zvw?
Komt er straks één discipline voor het specialisme arbeid en gezondheid met drie uitstroomprofielen ? Bedrijfsartsen, werkend in opdracht van een bedrijf. Verzekeringsartsen die werken in opdracht van een verzekeringsmaatschappij(UWV of particuliere verzekeraar), én een nieuwe functie: de arbeidsgeneeskundige, die werkt in opdracht van de werkende. Lees én begrijp ik dat nu allemaal goed ? Een arbeidsgeneeskundige - werkend in opdracht van werkende ??
Voor me - op mijn bureau - liggen de uitgelekte stukken van deze KNMG werkgroep TAZ die lange tijd onder de radar opereerde. Boven op de stapel: de KNMG visie - Zorg die werkt - conceptversie 25 september 2015 (49 bladzijden dik). Daaronder: een zogenaamde covernotitie met algemeen commentaar (11 bladzijden). Gevolgd door: bijlagen bij vergaderstukken van 6 oktober 2016 met werkaantekeningen en interviews met deskundigen en nog wat losse memo's en notities. Een heel pak papier dus. Goeie dag. Ik weet niet wat ik lees.
Takenpakketten voor de werkgeversarts/bedrijfsarts en werknemersarts/arbeidsgeneeskundige blijken al keurig te zijn uitgewerkt - zo valt uit de bijlagen op te maken. Ik val van mijn stoel. Moet resetten.
Even nadenken: allemaal half jaar oud. Dus niets staat nog écht vast. Toch ? Ouwe bouwtekeningen- zal ik maar zeggen. Wellicht zijn er nieuwe inzichten opgedaan in de tussentijd. Dat is het positieve nieuws. Maar stel eens dat dit allemaal toch werkelijkheid wordt ? Wat dan ?
De voorstellen van de KNMG werkgroep TAZ blijken bij nader inzien naadloos aan te sluiten bij nieuwe strategienota van de NVAB. (Helaas nog niet openbaar). De NVAB wil ook naar 'een andere configuratie' van de bedrijfsgezondheidszorg. En hanteert hetzelfde denkraam: sociaal medische begeleiding is vorm van behandeling. Behandeling is zorg én dus lijkt financiering vanuit het basispakket Zvw vanzelfsprekend. Geen valide redenering, onbegaanbare weg, maar even zo goed bekend NVAB deuntje. Maar waarom moet de functie bedrijfsarts worden opgesplitst ? Wat is de meerwaarde van een arbeidsgeneeskundige ? Gaat dat werken ? Dat is mij niet helder.
Deze plannetjes (b)lijken ook niet zomaar uit de lucht te komen vallen. In januari van dit jaar pleitte de drie BGZ professoren ( Van Mechelen, Anema en Hulshof) ook al voor een grote stelselwijziging. Toeval bestaat niet, zou je denken.
Ter zake: hoe moet dit verder, wanneer is 'men' uitgedacht ?  Wellicht zal prof dr Gerrit van der Wal al komende vrijdag 27 mei (om 11.55 uur  om precies te zijn) een tip van de sluier oplichten tijdens zijn presentatie Zorg die werkt. Een KNMG-visie (nog in ontwikkeling) over de arbeidsgerichte medische zorg. Ben erg benieuwd.
Nog in ontwikkeling dus. Dat is mooi: maar welke kant uit ?
Links:

dinsdag 24 mei 2016

Managers lijken op dieren

Oude column uit de mottenballen

Dierentuin

Publicatie
Nr. 4 - 21 januari 2002
Jaargang
2002
Auteur
Dolf Algra

Vrijwel iedereen heeft een baas, chef of manager boven zich, een regelaar dus. Het is de bedoeling dat daardoor de zaken beter, gemakkelijker en overzichtelijker verlopen.
 
Er wordt beleid gemaakt, dagelijkse problemen opgelost, en logistieke en financiële zaken afgehandeld. Kortom, als medewerker op de werkvloer moet je er baat bij hebben.
 
Helaas gaat die vlieger niet altijd op.

Sommige medewerkers krijgen niet alleen de kriebels van hun chef, ze worden zelfs ziek van hem. Ze lijden aan bazenstress en worden overspannen van hun baas. Veel van die medewerkers komen bij de bedrijfsarts op het spreekuur om hun verhaal te doen, uit te huilen of tijd te winnen.
 
Het is aan de bedrijfsarts om daarvan weer iets werkbaars te maken. Iets wat niet altijd meevalt, maar wel de jeu van het vak.

Sommige bazen zijn dan ook niet voor de poes. Zo ging Jack Welch, ex-directeur van General Electric, zeg maar de Cor Boonstra van de Verenigde Staten, prat op zijn favoriete managementstijl onder de bijpassende benaming ‘management by fear’. Meer een tijger dus.

Als je goed oplet en om je heen kijkt, kun je zo een hele dierentuin samenstellen.
 
Ze lopen allemaal in de organisaties en bedrijven rond: de olifanten, de luiaards, de papegaaien, de brulapen, de haaien, de stokstaartjes en de hyena’s.
 
Van de interimmanagers wordt vaak gezegd dat zij zich als zeemeeuwen gedragen: ze komen krijsend aangevlogen, poepen de hele zaak onder, en laten een rotzooi achter.
 
De favoriete managementstijl van één van mijn vorige bazen was ‘management by surprise’: altijd kwam er weer een ander konijn uit zijn hoge hoed.

Ik ben er nog niet uit bij welk dier dit het meest past.

woensdag 18 mei 2016

System meltdown op het spreekuur - Jim Faas - blog Medisch Contact

Oud NVVG voorzitter Jim Faas - is van af nu begonnen met blogs op de site van Medisch Contact - onderstaand zijn eerste worp - herkenbaar - helder, to the point 

                     
Maandagochtend negen uur. Buiten regent het. Binnen start een nieuwe dag. Voor me zit Kees. Het eerste ziektewetconsult van vandaag. Kees werkte voor een bedrijf met zelfsturende teams. Daar blijkt hij niet tegen te kunnen. Hij raakt het overzicht én de draad kwijt. Hij wordt dan rood, gaat hakkelen én loopt weg.                              
 
 
Zijn verzuim is de laatste twee jaar enorm gestegen. Kees trekt het niet meer, maar de organisatie evenmin. Bij de zoveelste reorganisatie is Kees dan ook aan de kant geschoven. Kees is niet alleen de pineut, maar heeft zich ook ziekgemeld en zit daarom nu hier.
 
Je zou dit gedrag medisch kunnen duiden. Schot voor de boeg: autismespectrumstoornis. Moet Kees daarvoor nu wel of niet langs de psychiater? En wordt hij daar ‘beter’ van? Hij is dan wel verzekerd van gratis stempel. Maar voor je het weet transformeert dat stempel (ha fijn: erkenning!) in een stigma (hoe vervelend: ik ben besmet!). En zie daar dan maar weer eens vanaf te komen. Dat schijnt heel lastig te zijn. Alle juichverhalen uit de re-integratiewereld over omkering van beperkingen in ‘talenten’ ten spijt. Kees is pas vijftig en moet dus nog wel even mee.
 
Maar: is er eigenlijk wel iets mis met Kees? Gewoon een bijzondere medewerker, beetje teruggetrokken type: so what? Een uitgesproken nerd. Een detailfreak. Geen gezellige maar wel een vriendelijke vent – als je het hem niet te moeilijk maakt. En niet onbelangrijk: dit is toch 30 jaar goed gegaan? Tot aan die zelfsturende teams, dus.
 
Ik worstel. Wat is de kip, wat het ei. Maar ja: hier heb ik voor doorgeleerd, toch ? Laten we de zaak nog eens doorlopen. Of Kees kan niet meer meekomen én dat heeft een medische oorzaak – ik kies dan het meest passende label uit. Of mijn conclusie is dat Kees zich onvoldoende heeft aangepast aan de eisen van deze tijd. Tough luck! Sluit aan in de rij baanlozen. Jammer voor Kees, maar ik kan het werkloosheidsprobleem niet in mijn eentje voor hem oplossen.
 
Sla ik linksaf – medisch label – dan gaat Kees de verzuimbegeleiding in en kan er twee jaar worden uitgetrokken om hem te re-integreren. Hij komt daardoor financieel voorlopig niet in de problemen. Kosten voor de maatschappij. Het pamperen kent dan geen einde want Kees kan altijd terugvallen op zijn ‘stoornis’.
 
Ik kan ook rechtsaf slaan – de wereld verandert en jij dus wel of niet ook – onder het motto: niks aan de hand, gewoon iemand die niet meer op de werkplek past en dus de bakens moet verzetten. Kees moet subiet ander werk gaan zoeken. Daar staat hij dan. Geen ziekengeld. Op zijn vijftigste werkloos. De statistieken doen de rest.
 
Nu de hamvraag: is Kees mét medische diagnose nou zo’n heel andere vent dan zonder medisch label? En rechtvaardigt dat een compleet ander uitkeringsregime? Lijn 1: twee jaar compensatie voor ziekte, mogelijk gevolgd door een langdurige arbeidsongeschiktheidsuitkering. Lijn 2: pak ‘m beet twee jaar WW. Slechte arbeidsmarktkansen, waarna de bijstand lonkt, als ie daar al recht op heeft.
Halverwege ‘t spreekuur blijkt dat Kees een plaatsje in lijn 1 claimt. Hij is niet gek. Kwestie van gezond verstand en berekend gedrag. Als ik daar niet in meega, kan ik een forse dosis verzet verwachten. Ziek zijn blijkt toch lucratiever te zijn.
 
Do your job, Faas!
 
Ik pak stiekem het handboek verzekeringsgeneeskunde erbij. Op zoek naar het hoofdstuk: wat te doen bij een system meltdown?
 
 

dinsdag 17 mei 2016

Zware beroepen en loopbaan

Nieuw onderzoek bevestigt oude inzichten. Erasmus onderzoeker en gezondheidseconoom Bastiaan Ravesteijn onderzocht de zware beroepen en promoveert daarop over twee dagen, donderdag 19 mei.
 
 
Top 5 fysiek zware beroepen:
 
1. metselaar,
2. timmerman,
3. postsorteerder,
4. bakker en
5. verpleger.
 
Top 5 beroepen met minste regelruimte:
1. lopende bandmedewerker,
2. bediener van machines in chemische fabrieken,
3. metselaar,
4. postsorteerder en
5. kassamedewerker.

Geen zware arbeid meer op latere leeftijd

Onderzoek naar gezondheidsverschillen tussen arm en rijk

Mensen met zware beroepen zouden zich na hun vijftigste moeten omscholen. Zo wordt voorkomen dat hun werk zoveel schade toebrengt dat ze niet meer kunnen werken. Het gezondheidseffect van een jaar fysiek zwaar werk op latere leeftijd is namelijk vergelijkbaar met het effect van maar liefst zestien maanden ouder worden.
 
Dat blijkt uit promotieonderzoek door gezondheidseconoom Bastian Ravesteijn naar het effect van beleid op de gezondheidsverschillen tussen arm en rijk. Hij verdedigt zijn proefschrift op donderdag 19 mei 2016 aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.
 
Hoe kan overheidsbeleid gezondheidsverschillen tussen arm en rijk verkleinen? Die vraag staat centraal in het proefschrift van Ravesteijn 'Measuring the Impact of Public Policy on Socioeconomic Disparities in Health'. Hij onderzocht het effect van beleid op de gezondheidsverschillen tussen arm en rijk.
 
Ravesteijn stelt dat mensen met zware beroepen geholpen zouden moeten worden om zich na hun vijftigste om te laten scholen. Zo wordt voorkomen dat hun werk zoveel schade toebrengt dat ze niet meer kunnen werken. Het gezondheidseffect van een jaar fysiek zwaar werk op latere leeftijd is namelijk vergelijkbaar met het effect van maar liefst zestien maanden ouder worden. Voor het hebben van beperkte controle over de dagelijkse bezigheden op het werk - wat vaak voorkomt bij zware beroepen - is het effect zes maanden. Langer doorwerken betekent dat mensen met deze zware beroepen langer worden blootgesteld aan effecten van werken die de gezondheid schaden, juist op een leeftijd waarop dat werk hen het zwaarst valt.
 
 
Top vijf van zware beroepen
De promovendus heeft op basis van data over kenmerken van beroepsgroepen een lijst met 320 beroepsgroepen opgesteld, gerangschikt naar de mate van gezondheidsbelasting. De fysiek meest zware veelvoorkomende beroepen zijn: metselaar, timmerman, postsorteerder, bakker en verpleger.
 
De top vijf voor beperkte controle over de dagelijkse bezigheden bestaat uit lopende bandmedewerker, bediener van machines in chemische fabrieken, metselaar, postsorteerder en kassamedewerker.

Voor zijn onderzoek gebruikte Ravesteijn data over werk en gezondheid in Nederland en in Duitsland waar mensen tot 29 jaar lang werden geobserveerd. Zo kon rekening worden gehouden met factoren die zowel selectie in beroepsgroepen als de gezondheid beïnvloedden.
 
Ravesteijn toont verder aan dat mensen met laag gewaardeerde beroepen in Nederland drie keer zo vaak een slechte gezondheid rapporteren als mensen met hoog gewaardeerde beroepen. Hun sterftecijfer is tweemaal zo hoog en ze raken tweemaal zo vaak arbeidsongeschikt. Een algemene verhoging van de AOW-leeftijd is daarmee nadeliger voor mensen met zware beroepen: als zij twee jaar langer moeten doorwerken, dan is dat een relatief groter aandeel van hun resterende verwachte levensduur na pensionering. AOW-leeftijd voor mensen in ‘lichtere’ beroepen - doorgaans mensen met een hoge opleiding en een hoger inkomen - sterker laten stijgen lijkt wèl een verstandige beleidsmaatregel.
 
Effecten van latere schoolkeuze
Eén van de andere studies in het proefschrift gaat over de effecten van een latere schoolkeuze op gelijke kansen in het onderwijs en op de gezondheid op latere leeftijd. Volgens de promovendus zorgt het uitstellen van de schoolkeuze met een paar jaar voor meer gelijkheid tussen tussen arm en rijk.
In Nederland kiezen kinderen al na groep acht voor een middelbare schoolniveau, zodat ze al vroeg van elkaar gescheiden worden en op verschillende niveaus les krijgen. Dit in tegenstelling tot landen als Finland, waar kinderen van verschillende niveaus sinds de jaren '70 tot hun zestiende bij elkaar in de klas zitten.
 
Zo wordt voorkomen dat kinderen op een te jonge leeftijd een bepaalde richting inslaan. Doordat de schoolkeuzeleeftijd in Finland op sommige plekken eerder werd verhoogd dan in andere regio’s was het voor Ravesteijn mogelijk de effecten van dit systeem te schatten terwijl er kon worden gecontroleerd voor verschillen tussen geboortecohorten en regio’s.
 
 
De promovendus concludeert dat het verhogen van de schoolkeuzeleeftijdin Finland—waar de schoolkeuzeleeftijd met vijf jaar werd verhoogd —goed bleek uit te pakken voor kinderen uit gezinnen met lage inkomens. Hun kans om een universitair diploma te halen steeg van 6 naar 7,5 procent. De kans op een universitaire opleiding voor kinderen uit gezinnen met hogere inkomens daalde door de lagere schoolkeuzeleeftijd juist, van 24 naar 22,5 procent.
 
 
De late schoolkeuzeleeftijd had effecten over de gehele levensloop: de sterftekans van kinderen uit arme gezinnen tot aan het vijftigste levensjaar nam met 20 procent af, zo blijkt uit het onderzoek van Ravesteijn. Ook hier was het effect voor kinderen met rijkere ouders negatief: hun (oorspronkelijk lagere) sterftekans nam juist met 25 procent toe, zodat het verschil in sterftekans tussen arm en rijk vrijwel verdampte. In het oude systeem hadden kinderen uit gezinnen met lagere inkomens nog een 50 procent hogere overlijdenskans.
 
 
Scholieren worden in het voortgezet onderwijs op een spoor gezet en vormen er hun sociale netwerk dat over de gehele levensloop van invloed zal zijn op hun gedrag. Beroepskeuze en levensstijl kunnen ook van invloed zijn op de overlijdenskans.

zondag 8 mei 2016

Aanjager instroom bedrijfsartsen

 

Aanjager instroom bedrijfsartsen
                    

Van Gastel is de naam. Drs. M.P. van Gastel. ABD Topconsultant. Nieuwe taak: aanjager, kwartiermaker. Opdracht: bevorderen van de instroom van bedrijfsartsen. Het devies bij deze opdracht is simpel: move ‘em on, head ‘em up and ride ‘em in. Rawhide!
 
 
 
                                            Afbeeldingsresultaat voor rawhide
 
Kopje koffie?

Meteen ter zake maar. Het probleem: een dreigend tekort aan bedrijfsartsen. Er zijn nu nog 1750 bedrijfsartsen, maar over vier jaar nog 1200. Dus een daling van 130 bedrijfsartsen per jaar. Ouderen gaan met pensioen en jongeren stromen nauwelijks in. De oorzaak: het slechte imago van het ‘vak’ bedrijfsarts én de onbekendheid bij basisartsen met werk van de bedrijfsarts. Tenminste: dat staat in deze stapel rapporten. Nieuwe aanwas is nodig. Interventie is onafwendbaar. Dat is mijn specialiteit als aanjager.

De aanpak: in gesprek gaan met partijen in het veld. U dus. Voor de zomer nog. Heel veel babbel-de-babbel. Nagaan wat nodig is om de instroom weer op gang te brengen. Basisidee lijkt nu: het imago een beetje oppoetsen en het werk aantrekkelijker maken.
 
Stroopwafel erbij?

De aanpak in vijf zinnen: er zijn genoeg rapporten geschreven, nu spijkers met koppen slaan. Koe bij de horens vatten én de pijnpunt(en) op tafel leggen. Commitment organiseren. Uitgangspunt is geen financiering van de overheid. Dus zelf je broek ophouden. Normaal toch?
 
Is dit anders dan u had gehoopt? Mogelijk een bittere pil, een tegenvaller wellicht? Beter luisteren en lezen voortaan. Want dit stond al in graniet geschreven. Ok, even diep ademhalen. Nu: back to reality. Overheidsgeld is gepasseerd station. Dat is en harde randvoorwaarde en heldere boodschap.
Even zo goed: de karavaan trekt verder. Wij dus ook. Daarvoor zit hier ik hier én jullie daar. Het is nu tijd om afspraken te maken over de verdeling van de pijn en wie wat doet. Baseline: meedoen of afhaken. Nu beslissen.
 
Glaasje water?

Het eindproduct: een rapport met een concreet uitgewerkt en toepasbaar voorstel. Het liefst namens u, de veldpartijen. De trefwoorden zijn: gezamenlijke agenda én gezamenlijke routekaart. Samen dus. Met handtekeningen. Geen weg terug. Dus met harde commitment. Zo niet: dan zonder jullie. Maar dat is dan een echt ‘lost case’, lijkt me.
 
Het tijdpad: afronding en opleverdatum is uiterlijk oktober 2016. Dus nog een paar maandjes. Zomertje erbij. Makkie. Alles is namelijk al bekend. Tijd van afwachten, moeilijk doen, doorschuiven, circulatievoetbal én wegkijken is nu echt voorbij. Niet op de eigen postzegel blijven zitten. Het is nu de tijd om knopen door te hakken. Daar is geen woord Spaans bij, toch? Als je maar wilt, dat is het verschil! Dus wie zet de eerste stap?
 
Biertje dan maar?
Bitterballetje erbij?
Ober, muziek graag!
 
Don’t try to understand ‘em
Just rope, throw an’ brand ‘em
Soon we’ll be livin’ high an’ wide
Move ‘em on, head ‘em up and ride ‘em in.
Rawhide!
 
Kijk, ik zie ze al aan komen rennen, die jonge garde!
 
 
 
 
                                             Afbeeldingsresultaat voor rawhide                     
                                                             
 
 
 
 
 
 

vrijdag 29 april 2016

Wat is belangrijk aan werk ?

 
Wat is er belangrijk aan werk ?
 
Op die vraag komen steeds wisselende antwoorden. Dit is een overzicht van ouder onderzoek  van Frank van Luijk
 
 
Wat vind ik belangrijk in het werk ?
in volgorde van belangrijkheid- kenmerken van het werk
 
  1. interessant werk , werk dat ik graag doe
  2. goede contacten - met collega's en chef
  3. goede beloning
  4. prettige werktijden
  5. veel zelfstandigheid
  6. veel afwisseling
  7. goede overeenstemming tussen capaciteiten en wat gevraagd wordt
  8. goede werkzekerheid
  9. goede werkomstandigheden
  10. veel mogelijkheden om nieuwe dingen te leren
 
En: waarom werken wij ?

het lijstje met hoofdkenmerken
1. inkomen verwerven
2. ik hou van werken
3. contact met mensen, ergens bijhoren
4. zelfstandigheid, eigen baas zijn
5. geeft betekenis, een doel hebben in het leven
6. iets presteren, creatief zijn
7. zelfontplooiing, groei
8. werken als morele plicht
9. anderen een dienst bewijzen
10. status, erkenning, door tr werken ben je iemand
11. houdt me bezig. druk
12. iets doen wat in de lijn van mijn capaciteiten is
13. uitdaging
 
Dit is het laatste onderzoek: Bron Consultancy

De 10 belangrijkste kenmerken van goed werkgeverschap

26 april 2016 Consultancy.nl
  
 
Een aangename werksfeer en goede arbeidsvoorwaarden, dat zijn volgens een enquête gehouden onder zo’n 15.000 professionals de belangrijkste kenmerken van goed werkgeverschap.
 
Uit onderzoek van onderzoeksbureau ICMA, in opdracht van uitzendorganisatie Randstad, blijkt dat talent in ons land vooral op zoek is naar een prettige werkomgeving en een goed salaris met goede secundaire arbeidsvoorwaarden.
 
Opvallend is dat uitdagend en interessant werk pas op de zevende plaats komt van de top 10 belangrijkste aspecten van goed werkgeverschap. Voor het onderzoek ondervroeg ICMA meer dan 15.300 respondenten (mannen en vrouwen, werkend en niet-werkend in de leeftijd van 18 tot 65 jaar) naar hun voorkeuren op het vlak van arbeid en werkgeverschap.
 
Op plek drie staat baanzekerheid, gevolgd door een goede balans tussen werk en privé. De financiële gezondheid en flexibele werktijden winnen aan populariteit. Het belang van carrièremogelijkheden nam af onder respondenten, terwijl meer werknemers de ‘kwaliteit van het product’ belangrijk vinden als ze een nieuwe werkgever zoeken. Opleidingsmogelijkheden blijven belangrijk voor 16% van alle ondervraagde personen.
 
 
Verschil ouderen en jongerenVoor oudere Nederlandse werknemers, met veel ervaring en over het algemeen een stabiel opgebouwd (gezins)leven, zijn factoren als werksfeer, salaris, baanzekerheid en een financieel gezonde organisatie de belangrijkste drijfveren in de zoektocht naar een werkgever.
 
Zij ervaren dat het, naarmate men ouder wordt, moeilijker is om een nieuwe baan te vinden. Zij geven prioriteit aan factoren als baanzekerheid en stabiliteit. Ook de werklocatie is belangrijk; de afstand tussen werk en wonen moet niet te groot zijn. De groep tussen 25 en 44 jaar zit in een levensfase waarin het ouderschap vaak een hoge prioriteit heeft. Flexibel kunnen werken wordt dan als zeer aantrekkelijk ervaren.
 
Jongere werkzoekenden (18-24 jaar) zijn relatief minder gefocust op sfeer, salaris, werkzekerheid en de balans tussen werk en privé dan oudere werknemers. Jongeren zoeken vooral werkgevers die een inhoudelijk interessante baan bieden, met goede opleidingsmogelijkheden en (internationale) carrièrekansen. Daarnaast vinden jongeren sterk management en imago belangrijker dan de oudere werkenden.
 
VerwachtingskloofUit de resultaten blijkt verder dat er een discrepantie bestaat tussen wat talent belangrijk vindt en hoe zij werkgevers hierop beoordelen.
 
Zo komen de twee belangrijkste factoren – een fijne werkomgeving en goede arbeidsvoorwaarden – niet voor in de top 10 van bedrijfseigenschappen.
 
Werkgevers geven daarentegen veel meer aandacht aan zaken als salaris en baanzekerheid. “Dit betekent dat er geen goede match is tussen de wensen van professionals en wat organisaties daadwerkelijk aanbieden”, aldus de onderzoekers.

dinsdag 12 april 2016

MARIUS TOUWEN - het verhaal gaat verder - een verlate up date - april 2016

10 april 2016 - bericht van de Newsdesk :
 
Het verhaal gaat verder. Al eerder stond De Nieuwe Bedrijfsarts uitgebreid stil bij het fenomeen Marius Touwen.
 
Na het Rode Kruis Ziekenhuis Beverwijk (2014 al weer) volgde deze maand bijna de verslavingskliniek Victas. Dat ketste op het laatste moment af, maar wellicht is hier toch de slogan : nieuwe ronde, nieuwe kansen - op van toepassing - zo bleek uit bericht van het FD.
 
Meer nieuws is wellicht binnenkort te verwachten
 
Ter informatie - ter leringh ende vermaeck - onderstaand:
 
1. bericht uit FD - 1 april 2016
2. ouder artikel uit NRC - ook weer inzichtgevend
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
 
bericht FD 1 april 2016

Verslavingszorg Victas in surseance, overname Zorg van de Zaak ketst af

  • Erik van Rein
 
Krantentitel: ‘Zorginstelling Victas in surseance, overname Zorg van de Zaak ketst af’
 
Bestuursvoorzitter Marius Touwen van arbodienst Zorg van de Zaak had het gevoel 'dicht bij een akkoord' te zijn, maar de overname van verslavingszorginstelling Victas ketste toch af. Volgens hem heeft Rabobank niet genoeg vertrouwen dat de problemen met het vastgoed door een overname zouden zijn opgelost, meldt hij Het Financieele Dagblad.
 
De Utrechtse zorginstelling heeft vrijdagochtend surseance van betaling aangevraagd. Het voerde afgelopen jaar gesprekken over een overname met verschillende partijen zoals Altrecht en Jellinek, zegt bestuursvoorzitter Herman Geerdink van Victas. Nu ook het moederbedrijf van Zorg van de Zaak afhaakt, vraagt Victas surseance aan.
 
Vastgoed
Victas, voorheen Centrum Maliebaan, kampt met vastgoedproblemen. De verslavingsinstelling, met naar eigen zeggen ruim 4300 cliënten en een omzet van €33mln in 2015, krijgt een pand met een huur van €850.000 al sinds 2009 niet verhuurd. Volgens voorzitter Geerdink is Victas ook €300.000 tot €400.000 per jaar kwijt aan de huur van 'twee vleugels' in de Oostvaarderskliniek. De instelling nam in 2012 echter wel intrek in een nieuwe kliniek in het centrum van Utrecht met een hypotheekwaarde van ruim €25 mln.
 
'Het betekent dat we elk jaar met €1,8 mln negatief beginnen', zegt Geerdink. Dat is te veel en nu is er onvoldoende geld om de circa 440 medewerkers te betalen.
 
Salarissen
Die medewerkers kregen vorige week te horen dat hun salarisbetaling werd uitgesteld. Geerdink zei toen vertrouwen te hebben dat de salarissen deze week alsnog zouden worden uitbetaald en dat hij een ‘structurele oplossing’ zou vinden voor de zorginstelling. Die is niet gevonden en dat had Geerdink ‘niet verwacht’, zegt hij. Volgens een woordvoerder van Victas zijn de salarissen nog niet uitbetaald. De zorg aan cliënten gaat ‘onverminderd door’, zegt zij.
 
Zorg van de Zaak
‘In het verleden zijn er fouten gemaakt met die nieuwbouw’, zegt Touwen van Zorg van de Zaak Netwerk, waartoe ook verslavingsinstelling Rodersana behoort. Hij had de instelling graag als stichting ondergebracht bij Zorg van de Zaak, ‘want de kwaliteit van de dienstverlening staat buiten kijf’. Touwen heeft naar eigen zeggen ‘allerlei pogingen gedaan en veel creatieve oplossingen bedacht’ om de vastgoedproblemen op te lossen en zo een doorstart te forceren. ‘Maar het is niet gelukt.'
 
Touwen zegt nog steeds belangstelling te hebben voor een overname. ‘Maar het is nu aan de bewindvoerder en curator.' Die gaan maandag weer met 'verschillende partijen' om tafel, zegt Victas-voorzitter Geerdink. Hij verwacht te weten of een doorstart mogelijk is of een faillissement wordt aangevraagd.
 
 
Rabobank wil niet ingaan op de situatie bij Victas. De bank zegt geen mededelingen te doen over individuele klanten.
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

Waarom zou je een noodlijdend ziekenhuis kopen?

Nederland, Amsterdam, 21-08-2014. Marius Touwen. Foto: Olivier Middendorp Foto Olivier Middendorp

Een nieuwe zorgondernemer: Marius Touwen, de eigenaar van de grootste arbodienst van Nederland, koopt het noodlijdende ziekenhuis van Beverwijk. Waarom doet hij dat?
 
Niet doen. Al zijn adviseurs zeiden het. Dit moest hij echt niet doen. Zijn buurman, waarmee hij een vriendschappelijke relatie heeft, werd er zelfs boos van. Marius, dit kun je niet maken, zei hij. Zo’n ziekenhuis is maatschappelijk bezit, dat kan niet privaat worden!
 
En toch deed hij het. Marius Touwen, ondernemer uit de arbosector, kocht een ziekenhuis - althans zijn bedrijf. Zorg van de Zaak, (135 miljoen omzet, ruim 1300 werknemers zoals bedrijfsartsen, psychologen, bedrijfsmaatschappelijk werkers en arbeidsdeskundigen) is de grootste arbodienst van Nederland. Het kreeg deze maand de controle over het Rode Kruis Ziekenhuis uit Beverwijk. Het financieel zwakke ziekenhuis ontving een miljoenenbedrag en een persbericht werd verstuurd. Kop:
“Rode Kruis Ziekenhuis weer financieel gezond”.
Ziekenhuizen worden niet vaak verkocht, eigenlijk alleen als ze in financiële problemen zijn. Dan pas gaat de deur voor ondernemers en open. Ziekenhuizen die in handen zijn van commerciële partijen zijn op één hand te tellen: IJsselmeerziekenhuizen in Flevoland, het Amsterdamse Slotervaartziekenhuis en nu dus Beverwijk, wereldvermaard om zijn brandwondencentrum.
 
 
Dat een arbodienst een ziekenhuis verwerft is nog niet eerder vertoond. Marius Touwen (1950) is graag bereid om dat uit te leggen. Hij is ervaringsdeskundige pur sang met een progressieve longziekte en frequent ziekenhuisbezoek van jongs af aan. Hij praat er niet graag over, maar als je hem naar zijn beweegredenen vraagt om in de zorg te investeren komt hij vanzelf telkens met eigen ervaringen.
 
De Fries bouwde in razendsnel tempo een winstgevend netwerk van bedrijven op die zich bezig houden met verzuim, begeleiding en herintreding. Touwen houdt alle aandelen. De belangrijkste holding heeft een vermogen van 44 miljoen euro.
 
Zijn beheersmaatschappijtjes vernoemt hij bij voorkeur naar moderne beeldende kunstenaars. Barnett Newman, Jean Tinguely. Dat is geen toeval. Touwen is een kunstkenner, was ooit kunstrecensent bij de Leeuwarder Courant en hij begon zijn carrière bij Fryske Kultuer, een soort culturele raad van Friesland, waar hij de tentoonstellingen van beeldende kunst in Friesland promootte.
Daarna was hij leraar tekenen en handvaardigheid. Tot zijn veertigste.
“Toen kwam ik op een MBO-college en dat vond ik vreselijk. In 1988. Die jongens waren niet geïnteresseerd en dan moest ik “etaleren” geven. Ik was alleen maar aangenomen omdat ik orde kon houden. Ik zat in de verkeerde film.”
Hij besluit ontslag te nemen en gaat langdurig werklozen begeleiden. Het is een markt die net begint te bloeien. Samen met een compagnon ontdekt hij zijn onvermoede talenten: organiseren, onderhandelen, en een goed gevoel voor timing. Binnen een paar jaar tijd staat er een bedrijf met tien miljoen omzet.
 
Wist u niet dat u handelsbloed had?
“Nee, ik vond kunst mooi, lesgeven fantastisch. Ik verbouwde wel vaak huizen, en heb ze ook veel verkocht. Daar heb ik het eerste geld voor de zaak uit gehaald. Ik heb wel eens gedacht om een klussenbedrijf te beginnen. Omdat ik alles kan. Maar het was mijn compagnon die mijn zakelijk talent zag.”
 
Touwen heeft ook veel geluk gehad, zegt hij. Het dubbeltje had net zo goed een andere kant op kunnen vallen.
“Wij deden bijvoorbeeld veel omscholing en opleidingen voor Bouwfonds. Dan leidden wij voormalige bouwvakkers met een versleten rug op tot Gamma-medewerker. Die mannen wisten van alles. Die hoefden alleen maar te leren een heftruck te besturen, wat extra omgangsvormen te kennen en het besef krijgen dat vrouwen ook spullen kopen, dat soort dingen. Die waren zo omgeschoold.”
Als hij en zijn zakelijk partner uit elkaar gaan, zet Marius Touwen het bedrijfsonderdeel van arbodiensten voort. “Ik ben systematisch gaan bouwen aan wat nu Zorg van de Zaak is. Verzuimbegeleiding alleen is te kaal. Als je niet verwijst naar specialisten, als je niet gelooft in dat het beter gaat worden. Kijk, je kunt klankschaaltherapie doen - Touwen lacht - maar dan weet je zeker dat het niet helpt.”
 
Dus u ging op overnamepad?
“Ja. Wat hebben wij niet, daar heb ik een lijstje van gemaakt. Bedrijfsmaatschappelijk werk, psychische zorg, verslavingszorg. Ik heb expertises verzameld rond verzuim. Neem verslaving, 10 procent van de bevolking kampt daarmee. Schuld en verslaving spelen vaak een rol bij verzuim. Ik wil ondersteuning kunnen bieden.”

Waarom koopt u die expertise alleen maar via overnames?
“Ik had direct door dat groei op eigen kracht niet werkte als je groter wil worden. Bedrijven wisselen niet zo gauw van arbodienst.”
 
Maar wat moet u dan met een ziekenhuis?
“Ik vind het machtig mooi. Het kan allemaal zoveel beter. Ik ben zelf vanaf mijn achtste levensjaar heel veel in ziekenhuizen geweest. Ik heb wat ervaring. Op mijn dertiende was ik zelfs vergeten in de operatiekamer omdat er een spoedgeval tussen kwam. Ze lieten me tot ‘s avonds laat daar liggen.”
 
In de operatiekamer?
“Ik stond in zo’n verkoeverruimte. Ik kon niets zien. Mijn onderkant was al helemaal verdoofd. Ik was helemaal over mijn toeren, dat zijn nog nachtmerries voor mij. Met die ramen en die meeuwen. Ik ben alleen maar dankbaar dat zuster De Koning mij heeft mij gered. Die heeft mij gevonden en teruggebracht naar de afdeling.
 
Begrijp me goed, toen heb ik niet gedacht: dat ga ik later beter doen. Maar het heeft wel een soort preoccupatie bij mij teweeggebracht. Als ik in een ziekenhuis kom tel ik de mensen in de wachtruimte. Dan tel ik twintig mensen en denk ik: hoe kan dat in godsnaam? Dat is volstrekt niet nodig. Ik heb ook wel eens meegemaakt dat de arts een extra college moest geven en dat alle wachtenden een nieuwe afspraak moesten maken. Dan denk ik: ik zou het mooi vinden als ik daar wat kan verbeteren. Niet medisch hoor, daar heb ik geen verstand van.”
 
Maar wel in logistiek en met dienstverlening?
“Ja. In Zwolle - ik kan weer een voorbeeld van mezelf geven - kreeg ik een tweede longoperatie. Ik wist: ik wil niet meer op een tweepersoonskamer. Tsja, werd er gezegd, daar bent u niet voor verzekerd. Dat weet ik, zei ik, geen probleem, ik betaal wel. Nou, moeilijk, moeilijk. Het ziekenhuis moest het uitzoeken, en uiteindelijk was dan duidelijk dat het iets van omgerekend 200 euro per nacht kostte. Ja, is prima. Ik hecht eraan, dus graag. Toen ben ik alleen op een kamer gekomen. De afspraak was dat ik het zelf zou betalen.
 
Ik heb vier keer gereclameerd bij het ziekenhuis of ik privé nog een keer die nota kreeg. Ik wilde gewoon afrekenen. Het voelt niet lekker als je nog een rekening open hebt staan en je komt daar voor controle. Ik maar bellen, bellen. Uiteindelijk belde een boekhouder van het ziekenhuis: ja mijnheer, wij krijgen het niet voor elkaar. Laten we maar zeggen dat u een mooie tijd heeft gehad.”
 
U gaat een ziekenhuis flexibeler maken?
“Je ziet heel vaak in de zorg dat iets niet in een systeem past. Maar het kan soms ook om hele kleine zaken gaan die beter kunnen. Ik lag ooit naast een vrouw in het ziekenhuis. Die had zo’n zin in een glaasje wijn. En dat mocht niet! Gewoon één glaasje wijn. Maak het toch leuk voor elkaar. Maak gebruik van apps voor afspraken in het ziekenhuis. Waar je je moet melden, wanneer je moet melden. Dan kan wel op het vliegveld, waarom dan niet in het ziekenhuis? Je moet meer vanuit de patiënt denken. En uiteindelijk verdien je eraan. Hoe beter de logistiek, hoe korter mensen in het ziekenhuis zijn, hoe goedkoper het is.
 
Al die ruis in het ziekenhuis kost arbeidskrachten. Je kunt ook wat aan beleving doen. Dan zie ik al die kale deuren waar bedden steeds tegen aanstoten. Dan denk ik: doe er wat aan. Doe er een strip op, helemaal niet duur. Kost 95 euro per deur. Dit klinkt heel klein, maar ik denk dat je daar wel de oorlog mee gaat winnen. ”
 
Waar zit de kruisbestuiving tussen uw bedrijfsartsen en het ziekenhuis in Beverwijk?
“Als je nu probeert afspraken te maken met ziekenhuis lukt het niet. Een bedrijfsarts heeft nu geen snelle ingang bij de specialist. Dan moet hij weer terug naar huiarts, die zegt dan: we kijken het eerst eens veertien dagen aan.”
 
Maar kunnen uw artsen dan straks voordringen in Beverwijk?
“Nee. Dat is verboden. Voorkruipzorg noemen ze dat, een mooi begrip. Als je dat doet, ben je uit de sector. Mag volstrekt niet. Maar wat wel kan: iemand komt bij bedrijfsarts met een hartprobleem en die bedrijfsarts twijfelt aan de diagnose. Dan kan de bedrijfsarts in overleg met de cliënt zelf en het bedrijf doorverwijzen naar de cardioloog. Dat mag wel, dat kun je beter organiseren. Maar dat geldt alleen voor mensen in een straal van vijftig kilometer rond Beverwijk.
 
Je loopt snel tegen regels aan. Als een bedrijfsarts doorverwijst naar een specialist betaalt de verzekeraar het niet. Dus je moet eerst terug naar de arts voor een verwijzing. Overigens heeft Beverwijk een status van wereldallure. Wij zijn de specialisten van de huid. En dat zou je wel commercieel wat meer mogen uitbouwen als je daar zo wereldberoemd mee bent.”

Duurde de overname van Beverwijk lang?
“Er zijn veel momenten geweest waarbij ik dacht: krijg de kolere. Het duurt te lang, je moet veel geduld hebben. Dan zei ik tegen Jeroen [bestuursvoorzitter Jeroen van Roon van het RKZ Beverwijk, JW]. Hou maar op, dit wordt toch helemaal niets. Een ziekenhuis heeft zoiets: lever jij het geld maar, dan regelen wij het wel.”

En met artsen in de maatschap
Touwen zucht en lacht tegelijk.
“Ik ben natuurlijk tegen maatschappen. Want het is gewoon niet praktisch om een winkel in een winkel te hebben. Maar ze zijn er nu eenmaal, ook in Beverwijk. Dus daar ga ik niet aan morrelen. In Beverwijk krijgen alle maatschapsleden, vrijgevestigde artsen en medisch specialisten in loondienst zeggenschap via aandelen.
 
We krijgen ook een medicus in de raad van bestuur. Financieel heb ik het liefst dat ze hun nek uitsteken en ook financieel als aandeelhouder gaan participeren. Ik probeer dat te bevorderen door artsen in loondienst die mogelijkheid te bieden. Dit kan een prikkel zijn voor maatschapleden om ook in loondienst te gaan vanaf 1 januari 2015.”
 
U stort geld, maar wat voor zekerheid heeft u?
“Weinig tot niets. Wij kunnen leden van de raad van toezicht vervangen. Dat is het voor nu. Maar het laatste wat wij nu kunnen gebruiken is commotie in het ziekenhuis. Zij zijn op eigen kracht al een stuk gezonder geworden. Dus het is ons ondernemersrisico. Ik vind ondernemers overigens altijd zo zielig doen over zo’n risico. Als je zo’n lening verstrekt, heb je het. Wat is nu mijn grote risico? Dat ik het geld kwijt raak. Eet ik dan een ander biefstukje? Rijd ik dan een andere auto? Dat geld heb ik gewoon. Dan ben je het kwijt, en? Als je in de bijstand zit en je krijgt een boete, dat is veel zwaarder.”
 
“Het belangrijkste is dat ik iets kan neerzetten, want zo ijdel ben ik dan ook weer, dat een doorbraak wordt in Nederland. Dat is mijn drijfveer. Stel nou, want dat is natuurlijk wel mijn gedachte, dat ik wat meer ziekenhuizen krijg. Met een soort basisziekenhuis en meerdere locaties in het land. Wie weet zegt men dan over twintig jaar, die Marius, wat een gouden visie. Maar het kan ook dat het een hele domme zet was.”
 
 

dinsdag 5 april 2016

DE NVAB PAPERS - 5 april 2016

 
De NVAB strategie nota 2016 diagonaal doorgenomen: de 50 belangrijkste punten. Zonder annotatie
Lees en denk het uwe ervan
Binnenkort een geannoteerde versie

 
 
 
  

1.      De arbeids en bedrijfsgeneeskunde is één van de specialistische deelterreinen in de gezondheidszorg 
 
2.      De WHO definitie van gezondheid is achterhaald
 
3.      De NVAB ondersteunt een nieuwe meer dynamische definitie van Machteld Huber - uit de school van de Positieve Gezondheid
 
4.      Participatie is behandeldoel van de zorg van de bedrijfsarts. Nieuwe context: de participatie samenleving
 
5.      Verdere doelgroep verbreding: alle potentieel werkenden
 
6.      De NVAB wil levensloop dossier
 
7.      De NVAB ziet in deze ontwikkelingen de mogelijkheid en de uitdaging om tot een andere configuratie van de BGZ te komen
 
8.      De NVAB beschouwt zichzelf als 'wetenschappelijke' beroepvereniging van bedrijfsartsen
 
9.      De missie van de NVAB: 'alle werkenden kunnen rekenen op goede toegankelijke arbeidsgerelateerde zorg '
 
10.  Begrip onafhankelijkheid is geen realistische notie meer aldus de NVAB. Voor NVAB staat begrip integriteit nu centraal met kenmerken: zorgvuldig,uitlegbaar en standvastig
 
 
                                 
 

 
11.  Naast nieuwe definitie van gezondheid ook nieuw classificatie model: ICF model. NVAB vindt dat het ICF een geschikt model om complexere casuïstiek in kaart te brengen
 
12.  Het ICF model zou 'beter aansluiten bij het multi-factoriële en interactionele karakter van verzuim en arbo problematiek dan een strikt medische beoordeling - denkt de NVAB
 
13.  NVAB pleit voor meer Academische Werkplaatsen - 1 per UMC om precies te zijn
 
14.  NVAB wil levensloop dossier - vastlegging van arbeidsgerelateerde geneeskundige informatie moet worden vastgelegd in EPD - continuiteit van zorg is uitermate belangrijk kwaliteitscriterium voor goede gezondheidszorg
 
15.  Arbovigilantie ziet NVAB als nieuwe competentie van bedrijfsarts
 
16.  Flexibel werken is in overtuiging van NVAB nieuw arbeidsrisico
 
17.  De bedrijfsarts als linking pin tussen de zorgsector en bedrijfsleven
 
18.  De bedrijfsgeneeskunde maakt deel uit van de eerstelijns gezondheidszorg
 
19.  De eerstelijns positionering accentueert de directe toegankelijkheid zonder verwijzing en de complementaire rol die de bedrijfsarts speelt in de gehele zorgketen
 
20.  De eerstelijns positionering draagt ook bij aan zichtbaarheid van bedrijfsarts in zorgsysteem
                                      
21.  Werken aan functieherstel is vorm van behandelen
 
22.   De bedrijfsarts heeft individuele zorgtaken
 
23.  De NVAB spreekt zich niet politiek uit, maar het realiseren van goede randvoorwaarden maakt wel onderdeel uit van de missie van de NVAB
 
24.   De NVAB introduceert het begrip optimale zorg en beschrijft een vijftal goede randvoorwaarden zoals oa onbelemmerde toegankelijkheid van alle werkenden tot een bedrijfsarts en voldoende spreekuur tijd en autonomie op het medische domein binnen contracten
                           
25.  NVAB bepleit intensiever toezicht op naleving van bestaande wettelijke randvoorwaarden
 
26.  NVAB beschrijft vijf nieuwe rollen van de bedrijfsarts: naast specialist,en dokter, ook adviseur, expert en linking pin
 
27.  De missie van NVAB is het verenigen van professionele bedrijfsartsen
 
28.  Naast de tien 'normerende 'kernwaarden nu ook zeven vakgebonden grondslagen
·         bedrijfsarts is persoonlijk verantwoordelijk voor uitoefenen van zijn/haar beroep
·         opdrachten worden slechts aanvaard indien deze in overeenstemming zijn met beroepsethiek
·         bedrijfsarts levert zo adequaat mogelijk individu gebonden zorg
·         bedrijfsarts is loyaal naar bedrijf/organisatie in de betekenis van positief kritische aandacht
·         bedrijfsarts werkt mee aan uitvoering van arbowet en andere sociale wetten - voor zover overige beroepsplichten zich daar niet tegen verzetten
·         bedrijfsarts overlegt - zo nodig - met verwijzers en wisselt van belangzijnde informatie uit
·         bedrijfsarts legt alles vast in dossier
 
                                     
 
29.  Diensten en producten van de bedrijfsarts worden beschreven - zoals al eerder-  in drie zogenaamde product clusters A, B en C
 
·         product cluster A: individuele verzuimbegeleiding en reintegratie
·         product cluster B: arbeidsgeneeskundige advisering en rapportage
·         product cluster C: onderzoek en advisering op groeps of bedrijfsniveau
 
De NVAB maakt daarbij onderscheid naar opdrachtgeversschap:
·         tussen 'in opdracht van werkgever',  buiten kaders van verzuim', in opdracht van werkende',
·         en naar aard van opdrachten: vrijwillig, ex wvp, en verplicht
 
30.  De NVAB acht het van groot belang dat bedrijfsartsen - ongeacht de setting waarin zij werken - werken conform de normen en standaarden van de beroepsgroep.
 
31.  Richtlijnen worden door NVAB gezien als toetsingskader voor kwaliteit
 
32.  De NVAB wil bedrijfsarts positioneren als een autonome professional in het domein van de zorg en met minder prioriteit in de dienstverlening en advisering
 
 
33. De NVAB wil samen werken waar het kan, maar grenzen stellen waar nodig - met VG
 
34. De NVAB sluit geen partijen uit voor een respectvolle dialoog en staat open voor vernieuwende denkbeelden
 
35. Defensieve geneeskunde moet worden tegen gaan
 
                                
                    
 
36. De NVAB streeft naar toegankelijkheid van de gehele potentiële beroepsbevolking tot deskundige advisering op ons vakgebied: de nog niet werkenden, de werkenden, de potentieel werkenden , de tijdelijke niet werkenden en de gepensioneerden
 
37. NVAB is voorstander van het versterken van reflectief vermogen van bedrijfsarts
 
38 . Innoveren op continuïteit van zorg: levensloop zorg combineren met doorlopende bedrijfsgezondheidkundige effect monitoring en voortgaande archivering
                          
39. De 'PR' van de richtlijnen moet worden verbetert en heroriëntatie op vorm is nodig
40. NVAB oppert mogelijkheid dat besloten wordt tot een arts voor arbeid en gezondheid, waarmee het onderscheid tussen verzekeringsartsen en bedrijfsartsen minder expliciet wordt
41. Vg's zouden ook visitatie moeten doen
42. NVAB constateert dat de randvoorwaarden voor optimale beroepsuitoefening in de praktijk in veel gevallen tekort schiet
43. In sommige gevallen kan dat het betekenen dat men zich als bedrijfsarts niet akkoord verklaard met de condities die geboden worden en dus afscheid neemt  
 
                                 
 
 
 
44.  Mogelijke drempels voor vrije toegang - geen contract, geen voorziening, geen financiering, protocollen waarin toestemming gevraagd moet worden van leidinggevenden) tot de bedrijfsarts moeten worden weggenomen
45. NVAB zet zich in om verschraling van contracten tegen te gaan
46. Voor de bedrijfsarts is het diagnosticeren van werkgerelateerde aandoeningen een professionele competentie en een maatschappelijke verantwoordelijkheid.
47. Melden van beroepsziekten aan het NCVB is een belangrijke verantwoordelijkheid van de bedrijfsarts
48. De NVAB is van mening dat de meldplicht van beroepsziekten  bij werkgevers ligt en dat deze - conform arbeidsongevallen gericht moet zijn aan het ISZW. Dit nadrukkelijk naast een medische melding door de bedrijfsarts/arbodienst aan het NCVB.
49. De NVAB wil adequate positionering en en profilering van de klinische arbeidsgeneeskunde
50. NVAB wil opleidingsfonds en verdere academisering van de professie